Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Delicious Milos (Μέρος Δεύτερο)


Το βράδυ, δειπνήσαμε στο Γυαλό, εδώ οι γεύσεις δεν είναι τοπικές, μα είναι νόστιμες, πολύ ωραία παρουσιασμένες, σε ένα πολύ φροντισμένο χώρο και με εξαιρετική λίστα κρασιών.  Η ρεβιθάδα με λιαστή ντομάτα και κρεμμυδάκια στιφάδου και κονφί μπακαλιάρου, εξαιρετική, το ψάρι ημέρας σε ζωμό από πετρόψαρα νόστιμο πολύ και η μελιτσανοσαλάτα με το ταχίνι τα καρύδια και τις πιπεριές, κούκλα!


Μεζέδες και τσίπουρα στο Μπακάλικο του Γαλάνη στο Τριοβάσαλο όπου το μπόνους ήταν το γαμοπίλαφο που έκανε ο Βασίλης ο Πακινός από το γάμο που είχε το προηγούμενο βράδυ στον Αλευρόμιλο, γιατί απλώς του είπα το πρωί πως θα το ήθελα...
Αν αυτό δεν είναι Μηλείκη καρδιά και φιλοξενία τι είναι;


Μαγευτήκαμε με την παραλία του Παπάφραγκα και τη διαδρομή μέχρι εκεί, η άνοιξη ήταν παντού και το τοπίο μοναδικό, στο Κλήμα με τα μοναδικά Σύρματα, στη Τρυπητή, στον Χάλακα που ανήκει στο δίκτυο Natura αλλά και στην Πολλώνια.



Το νησί έχει ένα οινοποιείο  του Κ. Μάλλη, Κωνσταντακάκη,  υπόσκαφο και προς το παρόν έχει τέσσερις ετικέτες, Ασύρτικο , Σαββατιανό με Ροδίτη και Αηδάνι, Μανδηλαριά με Ροδίτη και Μοσχάτο και μια Ρετσίνα, έχει και μποστάνι με βιολογικά καλούδια και προσπαθεί ιδιαίτερα και για το κομμάτι του οινοτουρισμού. Οι ποικιλίες που υπήρχαν παραδοσιακά στη Μήλο, τις οποίες συναντάμε και στα 8 αρχικά στρέμματα του αμπελώνα είναι το λευκό Σαββατιανό, η ερυθρή Μανδηλαριά και το Σεριφιώτικο, μια ροδόχρομη ποικιλία που μοιάζει με Ροδίτη. Πέραν αυτών, ο Κώστας φύτεψε 12 ακόμα στρέμματα με τις εξής ποικιλίες: τις λευκές Ασύρτικο, Μονεμβασιά και Μοσχάτο λευκό και το σπάνιο ερυθρό Μαυροτράγανο.

Ο δεύτερος αμπελώνας του νησιού τον οποίο και επισκεφθήκαμε, δημιουργήθηκε από την μεταλλευτική εταιρεία Imery's, στον Τράχηλα αποκαθιστώντας, χώρους εξορύξεων.  Ο δασολόγος Γιώργος Πετράκης μας ξενάγησε στον ιδιαίτερο αμπελώνα και μας μίλησε για το βιοκλίμα της περιοχής και τα εδάφη.

Στον Αλευρόμιλο την ταβέρνα του Βασίλη, οι γυναίκες του νησιού μας έδειξαν πως να φτιάξουμε λαζάνια, μάτσι και τα περίφημα πιταράκια. 
Αμυγδαλωτά, αχλαδάκια καθώς και το το κουφέτο για γλύκα και γεύση παράδοσης από τις κυρίες, Ελένη Μαθιουδάκη και  Ειρήνη Βαβούνη.

Την επόμενη ημέρα, παρουσίαση του μηλέικου πρωινού στο ξενοδοχείο Γαλήνη στην Πάχαινα, εκεί οι νοικοκυρές της Μήλου μας παρουσίασαν τριάντα πιάτα  που θα μπορούσαν να είναι μέρος του Μηλεικου πρωινού. Ηταν ευχάριστη η έκπληξη της δοκιμής, νόστιμων παραδοσιακών πιάτων που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν κάθε ταξιδιώτη .






Κλείσαμε γλυκά στην Ανεζίνα, εκεί 3 γενιές, γιαγιά κόρη και εγγονή, επιχειρούν, δημιουργούν πάνω στη θάλασσα και μοιράζουν γλυκιά παράδοση και τέχνη.
Το ωραιότερο κουφέτο το έφαγα εδώ, μα και όλες οι άλλες νοστιμιές ήτανε προσεγμένες. Στην Πολλώνια αν σου λείψει το γλυκό εκεί να πας!


Τον Μάη τον πιάσαμε με Μαγιάτικα στεφάνια που έφτιαξε με αμάραντα, η κυρία Σοφία, τα λένε προβάτσες εδώ, τα κρεμάνε έξω από τις πόρτες από την παραμονή της Πρωτομαγιας.
Το τοπικό έθιμο θέλει τα αγόρια του νησιού να πηγαίνουν το βράδυ και να κλέβουν το στεφάνι από το σπίτι του κοριτσιού που αγαπούν.







Φεύγοντας από τη Μήλο που μας έκλεψε τη καρδιά κρατώ με προσοχή τις χειροποίητες καράβες του Αλέκου, ντελικάτες, χρωματιστές, διαφορετικές και τρυφερές, σαν το νησί και τους ανθρώπους του, που μας φιλοξένησαν και μοιράστηκαν μαζί μας το "όνειρο" τους!




Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Delicious Milos (Μέρος πρώτο)

Τριήμερο Πρωτομαγιάς με προορισμό την άγνωστη σε εμένα Μήλο!

Καλεσμένοι σε μια υποδειγματική παρουσίαση του τόπου και της γαστρονομίας του από δύο παιδιά, πρωτεργάτες αυτής της ιδέας, την Ειρήνη Ψαθά και τον Βασίλη Παπικινό!

Επτά η ώρα αναχώρηση από τον Πειραιά και σε 3 ώρες φτάσαμε στον ηλιόλουστο Αδάμαντα. Από εκεί και μετά τίποτα δεν ήταν τυχαίο.

Όσα είδαν τα μάτια μας, όσα γευτήκαμε και όσα απολαύσαμε, αξίζουν να καταγραφούν και να τα μοιραστώ μαζί σας, όχι μόνο για την εμπειρία αλλά γιατί πραγματικά κάποιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες μας κάνουν περήφανους και μας γεμίζουν ελπίδα.

Επισκεφθήκαμε δυο πιστοποιημένα τυροκομεία, του Χαραλαμπάκη και της Ειρήνης Ψαθά και θαυμάσαμε τις ιδιαίτερες γεύσεις των Μηλεικων τυριών.

Επτά είδη, αξιοσημείωτων τυριών η παραγωγή της Μήλου, μανούρι, μελίχλωρο, μηλέικο, σκοτύρι, μυζύθρα, αφοτυριά και ξινομυζήθρα.  Εκεί στην οικογενειακή οικοτεχνία της Ειρήνης παρακολουθήσαμε τυροκόμιση  μυζήθρας από τα δικά τους κατσίκια, η αίσθηση της δοκιμής από κάτι που δημιουργήθηκε με τόση αγάπη και φροντίδα είναι μοναδική.




Γευτήκαμε παραδοσιακά πιάτα της Μηλείκης κουζίνας, πρώτα πρώτα στην ταβέρνα, "Ω!Χαμός" της οικογένειας της Ειρήνης Ψαθά, νόστιμος και προσεγμένος χώρος, κατσικάκι να γλύφεις τα δάχτυλα σου, πιταράκια, λιχουδιά και σκοτυροκολόκυθα μούρλια!


Φάγαμε στην Πλάκα, στην Αρχοντούλα, τον πιο ωραίο μεζέ που θα μπορούσες να μου τάξεις, βρούβες με χλωροκούκια, τα λένε και απορίχια ή πορίχια, η νοστιμιά δεν περιγράφεται και "τσιμπήσαμε", ντόπιο κατσίκι κοκκινιστό με αγκινάρες που το φροντίζει ο παππούς και κόκορα κρασάτο με σπιτικά λαζάνια!


Στον Αλευρόμιλο του Βασίλη Παπικινού, οι νοστιμιές ήταν πολλές, παραδοσιακές και οι γεύσεις δυνατές, μα πιο πολύ θα σταθώ στις αγκινάρες και στην αλιάδα (η δική τους σκορδαλιά που γίνεται με αλεύρι και νερό), αέρινη και φινετσάτη. 


Στο Αρμενάκι του Αντώνη Μαυρογιάνη γευτήκαμε τη θάλασσα, κακαβιά, σαλουβαρδους, χάνους, μπακαλιάρους, σουπιές, κρασάτες με δενδρολίβανο, απίθανες σαλάτες και το αριστούργημα, ανεμώνες της θάλασσας, κολιτζιάνοι. Το τηγάνι αέρας, η συμπυκνωμένη γεύση στο στόμα και η μύτη θαλασσινή, ποίημα. Πολύ καλή και η λίστα κρασιών εδώ!


Η μεγάλη έκπληξη ήταν στα Γλαρονήσια, ο Μιχάλης έκλεισε τον κατάλογο και έβγαλε το μεράκι του και τη ψυχή του. Άγριες αγκινάρες ομελέτα, μπελτέ, τυρένια, ομελέτα με Μηλείκη κάπαρη και μυζήθρα, αλιάδα και φρέσκια γλυκιά μυζήθρα με μέλι και σουσάμι!


Και το βράδυ, δειπνήσαμε στο Γυαλό, εδώ οι γεύσεις δεν είναι τοπικές, μα είναι νόστιμες, πολύ ωραία παρουσιασμένες, σε ένα πολύ φροντισμένο χώρο και με εξαιρετική λίστα κρασιών.  Η ρεβιθάδα με λιαστή ντομάτα και κρεμμυδάκια στιφάδου και κονφί μπακαλιάρου, εξαιρετική, το ψάρι ημέρας σε ζωμό από πετρόψαρα νόστιμο πολύ και η μελιτσανοσαλάτα με το ταχίνι τα καρύδια και τις πιπεριές, κούκλα!

Μεζέδες και τσίπουρα στο Μπακάλικο του Γαλάνη στο Τριοβάσαλο όπου το μπόνους ήταν το γαμοπίλαφο που έκανε ο Βασίλης ο Πακινός από το γάμο που είχε το προηγούμενο βράδυ στον Αλευρόμιλο, γιατί απλώς του είπα το πρωί πως θα το ήθελα...
Αν αυτό δεν είναι Μηλείκη καρδιά και φιλοξενία τι είναι;

Μαγευτήκαμε με την παραλία του Παπάφραγκα και τη διαδρομή μέχρι εκεί, η άνοιξη ήταν παντού και το τοπίο μοναδικό, στο Κλήμα με τα μοναδικά Σύρματα, στη Τρυπητή, στον Χάλακα που ανήκει στο δίκτυο Natura αλλά και στην Πολλώνια.

Το νησί έχει ένα οινοποιείο  του Κ. Μάλλη, Κωνσταντακάκη,  υπόσκαφο και προς το παρόν έχει τέσσερις ετικέτες, Ασύρτικο , Σαββατιανό με Ροδίτη και Αηδάνι, Μανδηλαριά με Ροδίτη και Μοσχάτο και μια Ρετσίνα, έχει και μποστάνι με βιολογικά καλούδια και προσπαθεί ιδιαίτερα και για το κομμάτι του οινοτουρισμού. Οι ποικιλίες που υπήρχαν παραδοσιακά στη Μήλο, τις οποίες συναντάμε και στα 8 αρχικά στρέμματα του αμπελώνα είναι το λευκό Σαββατιανό, η ερυθρή Μανδηλαριά και το Σεριφιώτικο, μια ροδόχρομη ποικιλία που μοιάζει με Ροδίτη. Πέραν αυτών, ο Κώστας φύτεψε 12 ακόμα στρέμματα με τις εξής ποικιλίες: τις λευκές Ασύρτικο, Μονεμβασιά και Μοσχάτο λευκό και το σπάνιο ερυθρό Μαυροτράγανο.

Ο δεύτερος αμπελώνας του νησιού τον οποίο και επισκεφθήκαμε, δημιουργήθηκε από την μεταλλευτική εταιρεία Imery's, στον Τράχηλα αποκαθιστώντας, χώρους εξορύξεων.  Ο δασολόγος Γιώργος Πετράκης μας ξενάγησε στον ιδιαίτερο αμπελώνα και μας μίλησε για το βιοκλίμα της περιοχής και τα εδάφη.

Στον Αλευρόμιλο την ταβέρνα του Βασίλη, οι γυναίκες του νησιού μας έδειξαν πως να φτιάξουμε λαζάνια, μάτσι και τα περίφημα πιταράκια. 
Αμυγδαλωτά, αχλαδάκια καθώς και το το κουφέτο για γλύκα και γεύση παράδοσης από τις κυρίες, Ελένη Μαθιουδάκη και  Ειρήνη Βαβούνη.

Την επόμενη ημέρα, παρουσίαση του μηλέικου πρωινού στο ξενοδοχείο Γαλήνη στην Πάχαινα, εκεί οι νοικοκυρές της Μήλου μας παρουσίασαν τριάντα πιάτα  που θα μπορούσαν να είναι μέρος του Μηλεικου πρωινού. Ηταν ευχάριστη η έκπληξη της δοκιμής, νόστιμων παραδοσιακών πιάτων που θα μπορούσαν να ικανοποιήσουν κάθε ταξιδιώτη .

Κλείσαμε γλυκά στην Ανεζίνα, εκεί 3 γενιές, γιαγιά κόρη και εγγονή, επιχειρούν, δημιουργούν πάνω στη θάλασσα και μοιράζουν γλυκιά παράδοση και τέχνη.
Το ωραιότερο κουφέτο το έφαγα εδώ, μα και όλες οι άλλες νοστιμιές ήτανε προσεγμένες. Στην Πολλώνια αν σου λείψει το γλυκό εκεί να πας!

Τον Μάη τον πιάσαμε με Μαγιάτικα στεφάνια που έφτιαξε με αμάραντα, η κυρία Σοφία, τα λένε προβάτσες εδώ, τα κρεμάνε έξω από τις πόρτες από την παραμονή της Πρωτομαγιας.
Το τοπικό έθιμο θέλει τα αγόρια του νησιού να πηγαίνουν το βράδυ και να κλέβουν το στεφάνι από το σπίτι του κοριτσιού που αγαπούν.

Φεύγοντας από τη Μήλο που μας έκλεψε τη καρδιά κρατώ με προσοχή τις χειροποίητες καράβες του Αλέκου, ντελικάτες, χρωματιστές, διαφορετικές και τρυφερές, σαν το νησί και τους ανθρώπους του, που μας φιλοξένησαν και μοιράστηκαν μαζί μας το "όνειρο" τους!

#Milosdelicious #Deliciousmilos


Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Σπετσοφάι σε αγαπημένο προορισμό!

Σε ένα καλοκαίρι που έχει απ' όλα, βουνό, θάλασσα, φίλους, οικογένεια, δεν θα μπορούσε να λείπει μαγείρεμα και οινοποσία. 
Στα αγαπημένα Αμπελάκια Θεσσαλίας με λαχανικά από το μποστάνι και λουκάνικα ντόπια, έφτιαξε η γιαγιά Βασιλική,με μαεστρία, πιάτο Βολιώτικο!
Σπετζοφάι, σπεντζοφάι ή σπετσοφάι, 100% παραδοσιακό φαγητό της Ελληνικής κουζίνας που όμως το φτιάχνουν και στην Ιταλία!
Χαρακτηρίζεται από τα τηγανισμένα χωριάτικα λουκάνικα που δένουν ιδανικά με σάλτσα από γλυκιές πιπεριές και ντομάτα  και κρεμμύδι.


Θα χρειαστείς :
1/2 κιλό λουκάνικα, κατά προτίμηση χωριάτικα κομμένα σε ροδέλες
8 πράσινες πιπεριές κέρατο
1/2 κιλό ντομάτες ώριμες πολτοποιημένες
8 μελιτζάνες φλάσκες

1 κρεμμύδι
λίγο ελαιόλαδο
αλάτι πιπέρι                                     
Κόβετε σε ροδέλες το κρεμμύδι, πιπεριές και μελιτζάνες και τα σοτάρετε μέχρι να μαλακώσουν, τα αφήνετε στην άκρη.

Καθαρίστε το τηγάνι και προσθέστε ελάχιστο λάδι.
Βάλτε μέσα στο τηγάνι τα λουκάνικα και ψήστε τα μέχρι να ροδοκοκκινίσουν.
Βάλτε τις πιπεριές και τις μελιτζάνες , το κρεμμύδι και περιχύστε με τη σάλτσα ντομάτας. Αφήστε να μαγειρευτεί  μέχρι να φύγουν τα ζουμιά και να πήξει η σαλτσούλα.



Το συνδυάσαμε απολαυστικά με μια Νεμέα 2010 του κτήματος Βασιλείου, που έδεσε με τη γλύκα της μελιτζάνας και την αψάδα του λουκάνικου θεικά!



Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, όπου κι αν είστε ό,τι κι αν κάνετε!

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Κουλούρι Θεσσαλονίκης, χωριάτικη!

Δεν ξέρω για σένα, μα το καλοκαίρι θέλω να τρώω όλο και λιγότερο και όταν μπαίνω στην κουζίνα, ο χρόνος παραμονής μου να είναι όσο πιο σύντομος γίνεται.

Ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό μαγειρικής, έπεσε το μάτι στην πρόταση του Άρη Τσανακλίδη, για μια άλλη χωριάτικη, που μου έκανε πολύ του γούστου μου.

'Εκαμα τις αλλαγές που θα την έφερναν στα μέτρα μου και λέω να τη μοιραστώ μαζί σου.





Υλικά για μια χωριάτικη:

2 μεγάλα πομοντόρι σε ψιλά καρέ
1 μέτριο αγγούρι ψιλοκομμένο
1/2 κουταλιά της σούπας κάπαρη ξεπλυμένη στραγγισμένη και ψιλοκομμένη
φρέσκο δυόσμο και ρίγανη
2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο ( καλά μπορείς κι άλλο)
αλάτι χοντρό

(αν θέλεις βάζεις, κρεμμύδι και πιπεριά και μαύρες ελιές) την προτιμώ χωρίς

1 κουλούρι Θεσσαλονίκης



Για την κρέμα τυριού

250 γραμμάρια φέτα μαλακή
200 γραμμάρια ανθότυρο
100 γραμμάρια γιαούρτι στραγγιστό
2 κουταλιές ελαιόλαδο
λίγο πιπέρι
3 κουταλιές της σούπας φύλλα δυόσμου ψιλοκομμένα

(Κάνω συνήθως περισσότερη γιατί τη χρησιμοποιώ σε πολλά πιάτα)

Συναρμολόγηση:

Παίρνεις ένα πιάτο βαθύ με μεγάλο γείσο για να χωράει το κουλούρι, πριν έχεις περάσει το κουλούρι για 2 λεπτά σύνολο, ένα την κάθε πλευρά από το τηγάνι με λίγο, ελάχιστο λάδι, το έχεις στραγγίσει σε απορροφητικό χαρτί και όταν είναι, ΄έτοιμο το βάζεις στο πιάτο.
Στη μέση ρίχνεις την ντομάτα και το αγγούρι και τα υπόλοιπα μυρωδικά, δίπλα με κουτάλι (όπως βάζεις το παγωτό, ή με 2 κουτάλια και γίνεται στο σχήμα μιας μεγάλης ελιάς) βάζεις τη μους τυριού, ραντίζεις με ελαιόλαδο, αλάτι και σερβίρεις.

Μους τυριού

Χτυπάς στον πολυκόφτη όλα τα υλικά μέχρι να γίνει μια κρέμα, αφήνεις στο ψυγείο για τουλάχιστον μια ώρα να σφίξει.

Η χωριάτικη αγαπάει τα ροζέ από ξινόμαυρο και τις ρετσίνες, καμιά φορά και τις φρέσκες μαλαγουζιές, εγώ διάλεξα μια ιδιαίτερη ρετσίνα από Ασύρτικο, τραγανή, κομψή και μυρωδάτη! Pine forest από το οινοποιείο Γκίκας.


Αυτό είναι το δικό μου καλοκαίρι!



Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Tier et Tout, Lunch in Style!

Οι καλοκαιρινές, μεσημεριανές, προσκλήσεις - προκλήσεις, είναι οι αγαπημένες μου.

Χθες το μεσημέρι λοιπόν, στο Ν.Ψυχικό, μαζευτήκαμε με οικοδέσποινα την Εύη Φέτση, στον καλαίσθητο και νόστιμο χώρο του Tier et tout!

Καλαίσθητος και "αναπαυτικός" χώρος


Μέσα σε γέλια, καλοκαιρινά σχέδια - ναι υπάρχουν άνθρωποι θετικοί που κάνουν όνειρα και σχέδια- δοκιμάσαμε και απολαύσαμε τα πιάτα που ο σεφ Δημήτρης Σταμούδης και η Eύη είχαν διαλέξει για εμάς.

Φάγαμε νόστιμα, πολύ νόστιμα, με πιάτα εύκολα με την έννοια της γενικής αποδοχής αλλά με πολυπλοκότητα και τεχνική.

Menu and welcome cocktail



Carpacho από αγγούρι και αβοκάντο με mousse καπνιστού σολ0μού!

O Chef  Δημήτρης Σταμούδης, με θητεία στο Bistro Le Mignon, Stinking Bishop αλλά και με θητεία - μαθητεία- στην Σπονδή, είναι υποσχόμενος, ταπεινός και δημιουργικός. 

Εντυπωσιάστηκα, όπως και όλοι στο τραπέζι από το λαυράκι αλλά και από την αναδομηνένη tiramisu, δύσκολο να είσαι καλός και στα γλυκά! 
Εδώ βοηθάει πολύ και ο Τάσος Σταμούδης, δίδυμος αδερφός του Δημήτρη και “υπεύθυνος” για τα καταπληκτικά αρτοποιήματα της Σπονδής.



Χτένια ψητά, με υφές παντζαριού και πράσινο μήλο

Η λίστα των κρασιών με την "υπογραφή "του Γιώργου Φλούδα, Trinity, είναι άκρως ικανοποιητική,  με πολλές επιλογές σε ποτήρι, ,τα κοκτέιλς ιδιαίτερα  και για όλους τους ουρανίσκους και το σέρβις, επαγγελματικό και φιλικό!

Απίθανο άγριο λαβράκι με σπανάκι, σταμναγκάθι και yuzu

Από τα καλύτερα  "μυστικά" που μάθαμε, ήταν πως υπάρχει Detox Menu με πολλές επιλογές  και εξαιρετικό brunch.

Μέσα από το Detox menu δοκιμάσαμε μια δροσερή σούπα με αγγούρι, αβοκάντο και μους καπνιστού σολομού, με φρεσκάδα και εντάσεις “καλοκαιριού”!

Φιλέτο μόσχου, με πουρέ πατάτας και φρικασέ μανιταριών

Θα το σύστηνα ανεπιφύλακτα για όποια στιγμή της αποφασίσετε να το επισκεφθείτε, είναι   all day restaurant και οι επιλογές είναι πολλές και νόστιμες.

Δροσερό και τραγανό Mojito

Αν θέλετε περισσότερες πληροφορίες, http://www.tierettout.com/menus/!

Αέρινη αναδομηνένη tiramisu με zambaglione καφέ

Όλη η όμορφη παρέα, photo credits Fay Bei
Fay Bei, o Chef Δημήτρης Σταμούδης και η οικοδέσποινα Evi Fetsi, hoto credits Fay Bei

Τραγανό και to the point give away gift! Photo credits Evi Fetsi


Σας φιλώ και ας ξεκινήσουμε να λέμε, καλό καλοκαίρι!



Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Τα κατιμέρια της γιαγιάς

Σήμερα για κάποιο λόγο, θα σας μιλήσω, για μνήμες και για μια πολύ απλή συνταγή, καθημερινή,  που στο παιδικό μου μυαλό, ήταν η καλύτερη λιχουδιά.

Και οι δύο γιαγιάδες Σμυρνιές και οι παππούδες επίσης, πιο συγκεκριμένα, Αιβαλί, με την καταστροφή, η πλευρά της γιαγιάς από τη μαμά μου, πήγε Χίο και του μπαμπά μου Μυτιλήνη.


Βροντάδος από το πλοίο

Η Χιώτισσα λοιπόν γιαγιά το είχε τρελά με τη μαγειρική, θυμάμαι ακόμη τους  κεφτέδες της, κολοκυθοκεφτέδες αλλά και τους πατατοκεφτέδες, πλακουτσωτούς, γεμάτους μυρωδικά και σχεδόν αλάδωτους, το τηγάνι ένας αφρός.  
Ακόμη και το κόλυβο, χυλό κάνουμε εμείς (Ασουρές), το έκανε με απίστευτη μαεστρία και τεχνική, σκέψου πως περίμενα πως και πως να πεθάνει κάποιος για να φάω τον μαγικό χυλό. (Τότε έφευγαν μεγάλοι)...

Μια από τις απλές της λιχουδιές ήταν τα κατιμέρια, τα είχε μάθει από την μαμά της και εκείνη πιο πίσω από την δική της.  Τη θυμάμαι λοιπόν με τον κότσο (μαλλιά μέχρι τη μέση, πάντα σε κότσο), να μπαίνει στην κουζίνα και σε ελάχιστο χρόνο να μας φτιάχνει τυρόπιτες πορτοφολάκια, έτσι τα λέγαμε με την αδερφή μου.  

Έχω να φάω από όταν "έφυγε" η γιαγιά, αρκετά χρόνια... και δεν ήθελα να μου φτιάξει η μαμά μου, για να μη χαλάσω τη "στιγμή"... 

Αποφάσισα όμως πως ένας τρόπος να την έχω κοντά μου, είναι να ξαναφτιάξω εγώ τη στιγμή...

Θα χρειαστείς για τη ζύμη:


2  κούπες αλεύρι
¾  κούπας νερό
½  κούπας ελαιόλαδο
½  κουταλάκι γλυκού αλάτι
½  κουταλάκι γλυκού ξύδι

λάδι για το τηγάνισμα



Για τη γέμιση:

350 gr  τυρί φέτα καλύτερα σε κομματάκια 
1 αυγό
λίγο πιπέρι

100 γραμμάρια μαστέλο, ή άλλο τυρί που λιώνει

Αναμιγνύεις  όλα τα υλικά  μαζί και κάνεις μια μαλακή ζύμη που να μην κολλάει στα χέρια.     
Αν η ζύμη είναι λίγο στεγνή προσθέτεις λίγο νερό ακόμα, αν πάλι σου φανεί αραιή ρίχνεις λίγο αλεύρι ακόμα.

Ετοιμάζεις τη γέμιση, βάζεις σε ένα μπώλ το τυρί και λίγο πιπέρι.

Ανοίγεις τα πιττάκια με λεπτό πλάστη, τα αλείφεις με το αυγό και  τα γεμίζεις με το τυρί, μετά τα κλείνεις πατώντας τις άκρες και τα τηγανίζεις σε καυτό λάδι μέχρι να ροδίσουν.

*Μπορείς και να κάνεις  τη γέμιση, ρίχνοντας το αυγό μέσα στο τυρί χτυπημένο.

Οταν τα βγάλεις τα στραγγίζεις σε απορροφητικό χαρτί και όσο είναι ζεστά, τρίβεις από πάνω το μαστέλο.

Αν θελήσεις ένα ποτήρι κρασί, θα πρότεινα  Gentilini Robola ΠΟΠ, με τη λεμονάτη του οξύτητα, θα ισορροπούσε τέλεια το τηγάνι!

Νομίζω πως θα ήταν πολύ περήφανη για μένα αν τα δοκίμαζε! 

Η μνήμη της γεύσης παντοδύναμη και η δύναμη της απουσίας καταλυτική!

Καρφάς


Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Με λένε "Ντίνα" και ξέρω από φροντίδα

Σάββατο απόγευμα, μετά από "Ανοιχτές Πόρτες" κουρασμένοι και με διάθεση για φαγητό χαλάρωσης και ζεστασιάς.  Ρίχνω την ιδέα, για Παλιά Φάβα, κοντά στο σπίτι, ήσυχο, περιποιημένο ταβερνάκι, με μια αυλή μέσα στο λουλούδι και τις κουτάλες της κυρίας Ντίνας να παίρνουν φωτιά.  Εύκολο να το βρεις δεν είναι αλλά αν είσαι στη γειτονιά, έχεις καλές πιθανότητες να σε οδηγήσει εκεί η μύτη σου.



Όλα εδώ είναι ημέρας, τα λαχανικά από το μποστάνι του Γιάννη στη Σαντορίνη, οι μαγειρικές από την Ντίνα και τους συνεργάτες της, κάθε μέρα από τη μία το μεσημέρι "ξεκινάνε τα όργανα".

Δε θα σου πω πως εδώ θα βρεις φαγητό "μαμαδίστικο" γιατί η κάθε μαμά όπως έχω ξαναπεί, μαγειρεύει διαφορετικά και όχι απαραίτητα καλά...  Εδώ θα βρεις, νόστιμο, καθημερινό φαγητό, φροντισμένο, σε μεγάλες, μα πολύ μεγάλες μερίδες και σε τίμιες τιμές.



Οι σπεσιαλιτέ πάνε ανάλογα με την εποχή. Το καλοκαίρι το μενού περιέχει μουσακά, γεμιστά, αμπελοφυλλοντολμάδες, ανάλαφρα και δροσερά φαγητά. Τον χειμώνα έρχονται στον κατάλογο οι σούπες, οι φασολάδες και το αρνάκι. Όσο για την περίφημη φάβα; Πρόκειται για το επίσημο πιάτο του καταστήματος. «Τη φάβα δεν τη σερβίρουμε εδώ σε μικρά πιατάκια σαν ορντέβρ, αλλά σαν ένα γενναίο και χορταστικό πιάτο»,  λέει η κυρία Ντίνα.


«Δεν υπάρχει μυστικό στις συνταγές μου. Λίγο προσοχή θέλουν τα φαγητά, να αγαπάς αυτό που κάνεις και να θέλεις να αρέσει στον κόσμο το πιάτο σου»

Σαν έρχονται τα πιάτα, αρχίζουν οι σιωπές..

Οι αμπελοντολμάδες, είναι νόστιμοι, το αυγολέμονο αεράτο και τα σαλιγκάρια απολαυστικά.  Το κοκκινιστό κοτόπουλο με τις αληθινές πατάτες, σε καλό λάδι, σωστά τηγανισμένες, ζουμερό και γλυκά πικάντικο. Το ψωμί φρέσκο και σχεδόν ένα καρβέλι για δύο άτομα.



Έχεις δεν έχεις χώρο, θα πρέπει να κάμεις, γιατί το γλυκό του κουταλιού είναι δικό της και στο φέρνει με το βάζο και το γιαούρτι, πλούσιο και περίπου μισό κιλό για τον καθέναν.  Αν δεν προλάβει γιατί είχε πολλά μαγειρέματα και της τελείωσε το γλυκό, θα φέρει φρούτα με γιαούρτι, φρέσκα και λαχταριστά, κέρασμα! 

Η λίστα των κρασιών πολύ πολύ μικρή, μπορείς όμως να φέρεις το δικό σου, δεν έχει καμία αντίρρηση.

 Με αυτήν την εξυπηρέτηση πάντως, δεν θα χαρακτήριζε κανείς τυχαίο το γεγονός ότι ο κόσμος έρχεται από διάφορες περιοχές της Αττικής για την Παλιά Φάβα: από το Σούνιο, μέχρι και τον Διόνυσο και από το Περιστέρι μέχρι το Χαλάνδρι. Ξέρουν ότι θα βρουν μαγειρευτό φαγητό. Θα βρουν το κοκκινιστό τους, το κουνελάκι στιφάδο, τον κόκορα, ή όποιο άλλο φαγητό είναι «στα πιάτα ημέρας» του μαγαζιού.

Τυχαίο δεν είναι ούτε το βραβείο που βρίσκεται κορνιζομένο σε περίοπτη θέση του καταστήματος, όπου τιμήθηκε ως η κορυφαία ταβέρνα για το 2014 στην εκδήλωση της Cosmopolis Finezza για τα Hellas Life Style Business Awards.





Με 10 ευρώ το άτομο θα σκάσεις από φαγητό και θα ευχαριστηθείς ιδιαίτερα.  



Αχαιών 38, Π. Φάληρο, 2109311994

Να πας και ξέρεις πως ποτέ δεν θα σου προτείνω κάτι που δεν μου άρεσε!

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2016

Τα δικά μου Πασχαλινά "μαγειρέματα"!

Θα πεις τώρα, το Πάσχα πέρασε και συ μου μιλάς για μαγειρίτσες και κατσίκια, ε ναι τώρα που τελείωσε θα το μοιραστώ μαζί σου, πριν είμαι σίγουρη πως έκανες τα "δικά σου".
Πιστεύω δε πως τη μαγειρίτσα θα έπρεπε να την τρώμε όλο τον χρόνο, μια μου είναι απίστευτα νόστιμη και αγαπημένη!



Παιδί της πόλης εγώ, άρα σούβλισμα δεν ξέρω τι θα πει… μαγειρίτσα όμως ξέρω και θα σου πω τα μυστικά μου.

Από μόνη της, φίνα δεν τη λες, έχει μυρωδιές έντονες και γεύση που τα σκεπάζει όλα, μα αν σ αρέσουν τα ξινά -όπως εμένα- μπορείς να ακολουθήσεις τη συνταγή βήμα βήμα και θα με θυμηθείς, θα γίνει νόστιμη και αέρινη, γίνεται σου λέω.

Οι κριτές της φετινής μαγειρίτσας, όπως και της περσινής ήταν δύσκολοι, απαιτητικοί, με ιδιαίτερα εκλεπτυσμένους ουρανίσκους και παλέτες! Πήραν και ταπεράκι φεύγοντας, άρα μάλλον περάσαμε τις εξετάσεις!

Για τη δική μου μαγειρίτσα (που δεν χρειάζεται να την τρως μόνο το Μ.Σάββατο) θα χρειαστείς:

1 συκωταριά περίπου 1 με 1 1/2 κιλό
4 κρεμμυδάκια φρέσκα 
μισό ματσάκι άνηθο, μισό μάραθο
2 μαρούλια, μόνο τα τρυφερά κομμάτια
μισό κιλό αντίδια
100 ml λευκό κρασί, χρησιμοποίησα Ασύρτικο
1 λίτρο ζεστό νερό (μπορείς και ζωμό, είναι όμως τόσα πολλά τα μυρωδικά που δεν χρειάζεται)
2 κουταλιές της σούπας ρύζι μακρύκοκο 
2 αυγά
2 λεμόνια (την θέλω ξινή)
αλάτι πιπέρι



Ζεματάς τη συκωταριά, 5 λεπτά όχι πιο πολύ, την αφήνεις να κρυώσει λίγο και την ψιλοκόβεις, (κόβεις και έντερα και πνευμόνια, αν θες να κρυώσει γρήγορα την βάζεις κάτω από κρύο νερό), κόβεις τα κρεμμυδάκια και τα σοτάρεις  μαζί με τη συκωταριά, σε λίγο ελαιόλαδο, εγώ βάζω και ένα τσικ βούτυρο, για 5 λεπτά. Μόλις αλλάξουν χρώμα  και μαλακώσουν, όχι να ροδίσουν, τα σβήνεις με το κρασί, αλάτι και πιπέρι  και τα αφήνεις για περίπου 5 λεπτά ακόμη.  Προσθέτεις τα μαρούλια, τα αντίδια, το μάραθο , το ζεστό νερό καθώς και το ρύζι. Τα βράζεις σε μέτρια φωτιά για 20 λεπτά.

Για το αυγολέμονο

Χτυπάς στο χέρι ή με μιξερ τα ασπράδια μέχρι να έχεις μια μαρέγκα που να στέκεται. Σε άλλο μπολ βάζεις τους κρόκους,  χτυπώντας τους με το σύρμα και λίγο-λίγο τα ¾ από το χυμό των λεμονιών, συνεχίζοντας πάντα το κτύπημα.
Αφού είσαι σίγουρη ότι ο ζωμός της μαγειρίτσας έχει πέσει σε θερμοκρασία για να μην κόψει το αυγό, αρχίζεις να ρίχνεις πολύ σιγά με κουτάλα, ζεστό ζωμό από τη σούπα, στο μίγμα κρόκων, λεμονιού  ανακατεύοντας. Μετά από 5-6 κουταλιές ζωμού, ρίχνεις το μίγμα μέσα στη μαρέγκα και με απαλές κινήσεις ενώνεις το αυγολέμονο.
 Προσθέτεις σιγά-σιγά και άλλο ζουμί (άλλες 5 κουταλιές), θα δεις ότι αρχίζει να πήζει ελαφρά. Τότε πλέον ρίχνεις το αυγολέμονο πίσω στη σούπα και ανακατεύεις.

Ρίχνεις από πάνω τον άνηθο, κουνάς την κατσαρόλα να πάει παντού.



Αν τη ζεστάνεις θα το κάνεις πάντα σε χαμηλή φωτιά, χωρίς να πάρει βράση.

Τη συνοδεύσαμε με Domaine Costa Lazaridi Semillon, το είχαμε φοβηθεί θεωρώντας πως θα περάσει η μαγειρίτσα από πάνω αλλά επειδή υπήρχε πολύ χορταρικό, ο συνδυασμός ήταν πολύ πολύ ωραίος

Ανήμερα, φάγαμε Ναξιώτικο κατσικάκι με πατατούλες Νάξου στη γάστρα.

Χρησιμοποίησα:

2.500 κιλά κατσικάκι γάλακτος  χεράκι
4-5 σκελίδες σκόρδο
1.5 κιλό πατάτες (μικρές ολόκληρες με τη φλούδα
4 κ.γ. σκόνη μουστάρδα
2 μεγάλα ζουμερό λεμόνια στυμμένο 
150 ml λευκό κρασί
200 ml ελαιόλαδο
2 κλωνάρια φρέσκο δεντρολίβανο
3 κλωνάρια θυμάρι
2 κλωνάρια φρέσκια ρίγανη
κληματόβεργες
 αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Προθερμαίνεις τον φούρνο στους 180 στον αέρα, στρώνεις τις κληματόβεργες στη γάστρα, πλένεις καλά τις πατάτες, λιώνεις τις σκελίδες του σκόρδου και βάζεις σε ένα μπολάκι όλα τα υλικά εκτός από τα μυρωδικά, ανακατεύεις και αλείφεις παντού το κατσικάκι.
Κρατάς λίγο, για τις πατάτες.  Βάζεις στη γάστρα το κατσίκι και τις πατατούλες, ρίχνεις πάνω από τις πατάτες το υπόλοιπο λαδολεμονοκρασίμουστάρδα, αλατοπιπερώνεις καλά, κλείνεις και το βάζεις στο φούρνο.
Το γυρνάς στα 45 λεπτά, μετά από περίπου 2 ώρες ψήσιμο, ξεσκεπάζεις, τεστάρεις κρέας και πατάτες κι όταν είναι σχεδόν ψημένες το αφήνεις χωρίς καπάκι για περίπου 15 λεπτά για να πάρει χρώμα.

Και εδώ ρισκάραμε το ταίριασμα φαγητού κρασιού, είχα ένα Malbec Catena του 2012, θεωρητικά εδώ θες κοκκινιστό, κάτι με δαμάσκηνα, γλυκόξινο, κρέας, κρεατένιο, μη γελάς αυτό θες, στην πράξη πήγε καλά, όχι σούπερ καλά όμως.   
Το κρασί είχε τόσα αρώματα από δαμάσκηνο, λεβάντα, κόκκινα φρούτα, γλυκά μπαχαρικά και γλύκα απίστευτη γλύκα που το ευχαριστιόσουνα γουλιά, γουλιά με η χωρίς κατσικάκι.

Αν σου περισσέψει φαγητό, που αποκλείεται, το κάνεις την άλλη μέρα με την ίδια διαδικασία φρικασέ (το κρέας μόνο) μαζί με μαρούλια αντίδια κρεμμυδάκια και άνηθο και μάραθο.





Χρόνια πολλά σε όλους, να είστε καλά! Σας φιλώ